Albertcuypmarkt Wereldbekend
De Albert Cuypmarkt de bekendste van Europa!!
Brokkenpiloten.

Brokkenpiloten.

 

Bij tijd en wijle verschijnt er zo’n krantenbericht,waarvan mijn haren spontaan overeind gaan staan.Neem het nieuwste plan van onze Minister van Verkeer en Waterstaat tegen roekeloze rijders.In haar nimmer aflatende strijd om Nederland de auto uit te jagen is niets haar te dol en dus is het zoveelste briljante idee aan haar immer onder hoogspanning werkende brein ontsproten.De maatschappelijke kosten van verkeersongelukken,die tot vertraging en files leiden,moeten verhaald worden op de brokkenpiloten,die door roekeloos gedrag en andere fouten jaarlijks miljarden guldens schade veroorzaken,doordat de politie ingezet moet worden en onverzekerd productieverlies optreedt van personeel,dat te laat op het werk verschijnt.

Over brokkenpiloten gesproken!Voormalig handwerkonderwijzeres Tineke Netelenbos,die in haar hele bewindsperiode nog geen file heeft weten op te lossen en zoveel steken liet vallen in haar fijnmazige haakwerkjes van tolpoorten en rekeningrijden,dat zij haar gefröbel systema-

tisch in de prullenbak zag verdwijnen.Tineke,die in innige samenwerking met die andere minister,milieufanaat Jan Pronk,onbekommerd doorborduurt aan snode plannen,autorijden zo extravagant duur te maken,dat ik mij die luxe straks überhaupt niet meer kan veroorloven.

Normaal krijg ik al kromme tenen van zo’n bericht,maar als dit gelanceerd wordt op het moment dat diezelfde minister voor drie maanden mijn inkomen op de tocht zet,dan begint de adrenalinestroom weer eens behoorlijk op gang te komen.Want wat heeft zij nog meer uit haar breikoker getoverd?Zij gaat het meest dichtgeslibde stuk snelweg in ons land,de A10 west opknappen.Eén weghelft en alle op- en afritten sluit zij af  en als alternatief biedt zij mij het krakkemikkige openbaar vervoer,de in crisis verkerende N.S.en vooral niet te vergeten,

leasefietsen.Een hartverwarmende oplossing,als je bedenkt dat ik als ambulant handelaar afhankelijk ben van mijn auto met aanhanger en bovendien zwaar gehandicapt door regelgeving,die van mij eist,dat ik op tijd aanwezig ben,omdat ik anders die dag mijn marktplaats verspeel.

Al met al genoeg ingrediënten voor boze buien en slapeloze nachten!

 

Het thuisfront had inmiddels zo schoon genoeg gekregen van mijn gejammer over dit onderwerp,dat uithuisplaatsing dreigde als ik mijn frustraties niet elders ging afreageren en zo heb ik het ministerie gebeld en de bewindsvrouw te spreken gevraagd.Na met moeite de telefoniste en diverse diensten en afdelingen gepasseerd te zijn,kwam ik terecht bij een mijnheer,die mij vroeg of hij mij ergens mee kon helpen en dat heeft hij geweten,want toen ik  éénmaal begon,was ik ook niet meer te stoppen.Alles kwam aan bod.Mijn onverhaalbare

 

 

 

 

fileschade,de veel te dure benzine en het wurgende parkeerbeleid.De onoverkomelijke gezinsproblemen,omdat ik noodgedwongen veel te lang van huis ben en de oververmoeidheid,waardoor ik straks zeker een verkeersongeluk ga veroorzaken.

Ach,ik weet niet wat ik er allemaal heb uitgegooid,maar de persoon aan de andere kant liet mij ongestoord uitjammeren,om daarna heel beleefd te vragen of ik niet bij een vakbond was aangesloten.Koren op mijn molen,want nu kreeg ik eindelijk eens de kans mijn hart te luchten over die andere brokkenmaker, de Centrale Vereniging.In geuren en kleuren heb ik uit de doeken gedaan waarom ik sterk het vermoeden heb,dat het beleid daar alleen gericht is op de promotie en sponsoring van het eigen commerciële bedrijf.Heel omstandig heb ik uitgelegd,dat ze wat mij betreft geen haar beter zijn dan Tineke of Jan,omdat ook mijn belangenorganisatie uitsluitend in beweging komt als er aan mij te verdienen valt.

 

Net toen ik de man om zijn eindeloze geduld echt heel erg aardig begon te vinden,wist hij die groeiende sympathie in een klap teniet te doen.

,,Mijn beste mevrouwtje,’’sprak hij op belerende toon, ,, na uw relaas aangehoord  te hebben,kan ik slechts concluderen dat u een andere instelling dient te krijgen en milieubewuster moet gaan denken.U behoort kennelijk tot zo’n groep ondernemers,die vastgeroest zit in het idee dat de auto zaligmakend is en onontbeerlijk voor uw beroep en dat is dus niet zo.Kijk,wij zeggen hier in de wandelgangen wel eens tegen elkaar,dat het niet zo’n onrealistisch uitgangspunt zou zijn als marktkooplieden gewoon weer op de bakfiets komen.Dat gebeurde vroeger ook en laten we eerlijk zijn,er is sinds het ontstaan van die ambulante handel structureel zo weinig veranderd,dat niets uw huidige automisbruik rechtvaardigt.Al wat u nodig heeft is een gedragsaanpassing.’’

Om te voorkomen,dat mijn oplaaiende emoties zouden leiden tot een aanklacht wegens belediging,heb ik het gesprek afgebroken en nu ben ik verder van huis dan ooit.  

Niet alleen ben ik veroordeeld vele kostbare uren door te brengen in schier eindeloze files,ik word ook nog eens in hevige mate gekweld door het schrikbeeld,dat ik op een dag de krant opensla en lees,dat de ministers Netelenbos en Pronk hebben besloten,dat marktkooplieden hun koopwaar voortaan uitsluitend mogen aan- en afvoeren per bakfiets van uniform model en voorzien van een milieuvriendelijk keurmerk,terwijl de Centrale Vereniging tegelijkertijd bekend maakt,dat zij het alleenrecht heeft verworven dit vervoersmiddel te leveren.

En dat wordt dan tevens de dag,dat ik het zeker weet.

Ik ga emigreren!

 

Elizabeth