Albertcuypmarkt Wereldbekend
De Albert Cuypmarkt de bekendste van Europa!!

Brokkenpiloten.

 

Bij tijd en wijle verschijnt er zo’n krantenbericht,waarvan mijn haren spontaan overeind gaan staan.Neem het nieuwste plan van onze Minister van Verkeer en Waterstaat tegen roekeloze rijders.In haar nimmer aflatende strijd om Nederland de auto uit te jagen is niets haar te dol en dus is het zoveelste briljante idee aan haar immer onder hoogspanning werkende brein ontsproten.De maatschappelijke kosten van verkeersongelukken,die tot vertraging en files leiden,moeten verhaald worden op de brokkenpiloten,die door roekeloos gedrag en andere fouten jaarlijks miljarden guldens schade veroorzaken,doordat de politie ingezet moet worden en onverzekerd productieverlies optreedt van personeel,dat te laat op het werk verschijnt.

Over brokkenpiloten gesproken!Voormalig handwerkonderwijzeres Tineke Netelenbos,die in haar hele bewindsperiode nog geen file heeft weten op te lossen en zoveel steken liet vallen in haar fijnmazige haakwerkjes van tolpoorten en rekeningrijden,dat zij haar gefröbel systema-

tisch in de prullenbak zag verdwijnen.Tineke,die in innige samenwerking met die andere minister,milieufanaat Jan Pronk,onbekommerd doorborduurt aan snode plannen,autorijden zo extravagant duur te maken,dat ik mij die luxe straks überhaupt niet meer kan veroorloven.

Normaal krijg ik al kromme tenen van zo’n bericht,maar als dit gelanceerd wordt op het moment dat diezelfde minister voor drie maanden mijn inkomen op de tocht zet,dan begint de adrenalinestroom weer eens behoorlijk op gang te komen.Want wat heeft zij nog meer uit haar breikoker getoverd?Zij gaat het meest dichtgeslibde stuk snelweg in ons land,de A10 west opknappen.Eén weghelft en alle op- en afritten sluit zij af  en als alternatief biedt zij mij het krakkemikkige openbaar vervoer,de in crisis verkerende N.S.en vooral niet te vergeten,

leasefietsen.Een hartverwarmende oplossing,als je bedenkt dat ik als ambulant handelaar afhankelijk ben van mijn auto met aanhanger en bovendien zwaar gehandicapt door regelgeving,die van mij eist,dat ik op tijd aanwezig ben,omdat ik anders die dag mijn marktplaats verspeel.

Al met al genoeg ingrediënten voor boze buien en slapeloze nachten!

 

Het thuisfront had inmiddels zo schoon genoeg gekregen van mijn gejammer over dit onderwerp,dat uithuisplaatsing dreigde als ik mijn frustraties niet elders ging afreageren en zo heb ik het ministerie gebeld en de bewindsvrouw te spreken gevraagd.Na met moeite de telefoniste en diverse diensten en afdelingen gepasseerd te zijn,kwam ik terecht bij een mijnheer,die mij vroeg of hij mij ergens mee kon helpen en dat heeft hij geweten,want toen ik  éénmaal begon,was ik ook niet meer te stoppen.Alles kwam aan bod.Mijn onverhaalbare

 

 

 

 

fileschade,de veel te dure benzine en het wurgende parkeerbeleid.De onoverkomelijke gezinsproblemen,omdat ik noodgedwongen veel te lang van huis ben en de oververmoeidheid,waardoor ik straks zeker een verkeersongeluk ga veroorzaken.

Ach,ik weet niet wat ik er allemaal heb uitgegooid,maar de persoon aan de andere kant liet mij ongestoord uitjammeren,om daarna heel beleefd te vragen of ik niet bij een vakbond was aangesloten.Koren op mijn molen,want nu kreeg ik eindelijk eens de kans mijn hart te luchten over die andere brokkenmaker, de Centrale Vereniging.In geuren en kleuren heb ik uit de doeken gedaan waarom ik sterk het vermoeden heb,dat het beleid daar alleen gericht is op de promotie en sponsoring van het eigen commerciële bedrijf.Heel omstandig heb ik uitgelegd,dat ze wat mij betreft geen haar beter zijn dan Tineke of Jan,omdat ook mijn belangenorganisatie uitsluitend in beweging komt als er aan mij te verdienen valt.

 

Net toen ik de man om zijn eindeloze geduld echt heel erg aardig begon te vinden,wist hij die groeiende sympathie in een klap teniet te doen.

,,Mijn beste mevrouwtje,’’sprak hij op belerende toon, ,, na uw relaas aangehoord  te hebben,kan ik slechts concluderen dat u een andere instelling dient te krijgen en milieubewuster moet gaan denken.U behoort kennelijk tot zo’n groep ondernemers,die vastgeroest zit in het idee dat de auto zaligmakend is en onontbeerlijk voor uw beroep en dat is dus niet zo.Kijk,wij zeggen hier in de wandelgangen wel eens tegen elkaar,dat het niet zo’n onrealistisch uitgangspunt zou zijn als marktkooplieden gewoon weer op de bakfiets komen.Dat gebeurde vroeger ook en laten we eerlijk zijn,er is sinds het ontstaan van die ambulante handel structureel zo weinig veranderd,dat niets uw huidige automisbruik rechtvaardigt.Al wat u nodig heeft is een gedragsaanpassing.’’

Om te voorkomen,dat mijn oplaaiende emoties zouden leiden tot een aanklacht wegens belediging,heb ik het gesprek afgebroken en nu ben ik verder van huis dan ooit.  

Niet alleen ben ik veroordeeld vele kostbare uren door te brengen in schier eindeloze files,ik word ook nog eens in hevige mate gekweld door het schrikbeeld,dat ik op een dag de krant opensla en lees,dat de ministers Netelenbos en Pronk hebben besloten,dat marktkooplieden hun koopwaar voortaan uitsluitend mogen aan- en afvoeren per bakfiets van uniform model en voorzien van een milieuvriendelijk keurmerk,terwijl de Centrale Vereniging tegelijkertijd bekend maakt,dat zij het alleenrecht heeft verworven dit vervoersmiddel te leveren.

En dat wordt dan tevens de dag,dat ik het zeker weet.

Ik ga emigreren!

 

Elizabeth

 

 

Verzoeknummer.

 

Ik zag hem al van verre aankomen.Een tenger manneke van dik in de tachtig,bij een ieder bekend als ome Max.Tot voor een jaar of vijftien zeer actief  ambulant handelaar met twee eigenschappen,die mij altijd ongelooflijk verbaasd hebben.Ten eerste wist hij smetteloos gekleed door het leven te gaan,ook toen hij van vroeg tot laat achter zijn stal in de weer was.Waar wij allen in de loop van de dag steeds smoezeliger werden,schenen regen,wind en stof op miraculeuze wijze geen vat op hem te hebben en ten tweede heb ik hem over zichzelf nooit anders horen spreken als over Maxie.

We hebben samen een lang verleden.Hij heeft mij zien komen,ik heb hem zien gaan.We hebben heel wat verhitte discussies gevoerd en soms geruzied,maar altijd met wederzijds respect.

 

En zo komt hij mij dus bij tijd en wijle met een bezoek vereren en terwijl hij mijn kraam nadert,weet ik reeds zijn openingswoorden; ,,Hallo Liesje,daar is Maxie weer eens.Alles goed kind?Weet je wie er dood is?’’Soms weet ik het,vaak ook niet,maar de overledene vormt gegarandeerd de aanleiding voor onze zoveelste ,,sentimental journey.’’Na drie kussen en de zojuist omschreven begroeting,liet ik koffie aanrukken,waarna bleek dat deze keer ene Harm de ongelukkige was die de eeuwigheid had opgezocht.Harm deed even geen bel rinkelen maar ik was snel weer bij.,,Kom op nou Lies,doe niet zo suf!Harm de poelier,je weet wel,z’n vrouw moest kleine eieren bij ‘em moest kopen,omdat ‘tie grote te duur vond.’’Van Harm dwaalden we af naar ene Piet die ook betere tijden gekend scheen te hebben,toen hij vanuit het niets de volgende woorden sprak;

,,Geen tailor-made omringde vormen,zodat ze in vrijheid puilen,doet een estheticus huilen.’’Nu heb ik ome Max altijd als een geweldige koopman beschouwd,maar een groot filosoof had ik niet eerder in hem ontdekt,zodat mijn eerste reactie was dat ik de arme schat op zijn leeftijd te lang in het zonnetje had laten zitten.Net toen ik maatregelen wilde nemen,sprak hij verder; ,,Liesje,’’zei hij,terwijl hij met een brede armzwaai naar het langslopend marktpubliek wees, ,,kijk nou toch eens!Daar trekt de wereld aan ons voorbij en zeg nou eerlijk,het ziet er toch niet meer uit.’’Aarzelend liet ik hem weten dat ik geen clou had waar het over ging en dat vooral zijn huilende estheticus mij zeer verontrustte.,,Louis Davids kind,’’legde hij tot mijn geruststelling uit, ,,regels uit één van zijn liedjes.Maxie weet niet meer welk en misschien is het tekstueel wel niet helemaal goed,maar dat kwam zomaar in hem op toen hij al dat onverantwoorde bloot langs zag deinen en begin alsjeblieft niet te zeuren dat Maxie een oude kerel is die niet met zijn tijd is meegegaan want dat is hij wel.Hij kan best tegen een stukkie bloot als het behoort bij een zestienjarige die rebelleert tegen de hele wereld om het simpele feit dat ze zestien is,maar als je die leeftijd ver overschreden hebt en een bezoek aan weight-watchers zeer dringend is,dan zou toch elke zichzelf respecterende vrouw  moeten weten dat zij het gedeelte dat buik genoemd wordt,beter niet in lagen van drie kan exposeren,puilend tussen haar veel te laag zittende broekband en veel te korte,strakke shirtje.Dik maakt Maxie niet uit.Zijn Sjaantje zaliger was ook een slordige 100 kilo schoon aan de haak,maar elk van die kilos was wel met charme en innerlijke beschaving bedekt.Lies,kijk die daar nou!Die is toch zo uit een stripboek gevallen!Stel je voor.Nu staat het nog,maar als dat toch gaat zitten!’’,bij welk beeld hij in wanhoop zijn handen voor de ogen sloeg.

 

Even kreeg ik de van nature aanwezige drang mijn soortgenoten te verdedigen,maar wat ik waarnam was inderdaad niet meer goed te praten en bovendien kwam ik er toch niet meer tussen omdat ome Max inmiddels aan een lange monoloog was begonnen.

‘’Weet je wat Maxie ook niet begrijpt,dat zijn die meisjes met die hoofddoeken om.Moeten ze ook helemaal zelf weten hoor,maar Maxie vindt dat nou eenmaal zonde.Die ziet liever van die mooie wapperende haren.maar als hun geloof vindt dat je dat moet bedekken,dan zal dat wel.Maar als Maxie ze dan,zoals daar aan de overkant,verder halfnaakt voorbij ziet gaan,dan weet’ie mooi niet meer of ‘tie kijkt naar het ultieme voorbeeld van integratie of dat hier sprake is van een hevige cultuurbotsing.En gisteren!Enig idee wat Maxie gisteren overkwam!Zit ’tie even gezellig met een borreltje op het terras bij zijn stamcafé,komt er zo’n blote buiken geval met d’r  moeder tegenover hem zitten.Op zijn minst acht maanden zwanger en toen Maxie een opmerking maakte over een getraumatiseerde baby,kreeg ‘tie toch een partij laaiende bonje.’’Hij orakelde nog wat voor zich heen en net toen wat mij betreft een moderne versie van Sodom en Gomorra onafwendbaar leek,brak hij abrupt af met de mededeling dat hij eigenlijk wat wilde vragen.

 

,,Weet je,mijn zoon krijgt ook dat blaadje waar ze jou een stukkie in laten schrijven en dat lees ik altijd en niet dat je dat nou echt slecht doet hoor maar met al dat gekanker op die politiek en zo kom je wel erg chagrijnig over.Doe Maxie nou eens een plezier en doe af en toe ook eens wat over normale mensen.’’

 

Met veel liefde heb ik aan zijn verzoek voldaan..

 

Elizabeth.

 

Een oude vriend.

 

Vorig jaar heb ik hem al eens voorgesteld.Ome Max,marktkoopman in ruste,die altijd in de derde persoon enkelvoud over zichzelf praat en waar ik sinds jaren een onverbrekelijke band mee heb.Via via had ik vernomen dat hij binnenkort weer eens langs zou komen en toen het zover was had hij geen beter moment kunnen kiezen.Uren zat ik immers al doelloos voor mij uit te staren en de dagelijks terugkerende hoop op een kentering in de malaise zodat er eindelijk enige omzet te generen zou zijn,was ook die dag gereduceerd tot nul. Motregen viel gestadig op de door zowel kooplui als klanten in de steek gelaten markt toen hij uit het niets opdook met twee koppen koffie. 

,,Liesje,lieverd van me,Maxie dacht dat je wel een opkikkertje kon gebruiken op zo’n troosteloze dag en daarom komt’ie je met een bakkie en zijn gezelschap een beetje opvrolijken.Trouwens,Maxie kan zelf ook wel een opbeurend woord gebruiken,want sinds hij heeft gehoord dat Willy is overleden voelt hij zich eigenlijk een beetje verloren.Jij hebt ‘m toch ook gekend Lies?’’Ik knikte bevestigend en vond het een wat domme vraag,want wie kende Willy Bönhke,erevoorzitter en daarvoor jarenlang het boegbeeld van de Centrale Vereniging voor de Ambulante Handel,nou niet.Gerustgesteld door mijn antwoord ging mijn vriend door.

,,Weet je,toen hij stopte met besturen had Maxie zo’n leeg gevoel van binnen omdat’ie toen al wist dat hij die man met zijn donderspeeches,zijn soms irritante eigenwijzigheid,maar met altijd dat oprecht warme gevoel voor de mensen op de werkvloer,ontzettend zou gaan missen.En nou is ’tie er helemaal niet meer en dat is een allemachtig vreemd idee.’t Was een goeie kerel Lies,een vent uit één stuk,we hebben een hoop aan hem te danken.’’

 

We brachten enige tijd in stilzwijgen door met onze herinneringen,tot hij mij vanonder zijn hoedje aankeek met de opmerking dat hij tot nog toe nou niet bepaald de gezelligheid zelve was maar dat hij daar verandering in ging brengen.

,,Luister Liesje,je weet dat Maxie sinds kort in het bejaardenhuis zit,nietwaar.Nou,dat vond hij dus helemaal niks.Niet meer zijn eigen gedoetje,niet meer de baas over zijn eigen geld,maar goed,de kinderen vonden het niet langer verantwoord en toen moest ’ie uiteindelijk wel.’t Zal vast wennen,dacht hij en dat viel vies tegen,vooral omdat het hele tehuis vol bleek te zitten met van die saaie pieten.Geen sikkepitje humor,Liesje,geen grijns op die uitgedroogde smoeltjes te krijgen,maar daar heeft Robbie mooi een einde aan gemaakt.Vergeving voor de onparlementaire uitdrukking maar op z’n Amsterdams gezegd,de complete pleuris is uitgebroken en het lijkt er in de verste verte niet op dat daar spoedig een einde aan gaat komen.Weg saaiheid,weg verveling!Lieve schat, Maxie heeft in tijden niet zoveel gein gehad.’’

Voor hij verderging wilde ik even weten of die onvolprezen Robbie ,die zijn leven weer glans wist te geven,een nieuwkomer in het tehuis was.Mijn vraag bracht enige irritatie te weeg.

,,Oh,oh,je snapt ook nooit wat.Robbie,onze eigen Robbie Oudkerk,de wethouder die  op moest stappen vanwege zijn veelvuldig bezoek aan de dames van lichte zeden.Zeg nou niet dat al die commotie aan je voorbij is gegaan.Bij ons in het huis in ieder geval niet,want het heeft de gemoederen over wat wel of niet geoorloofd is zo hoog op doen laaien dat er twee echtscheidingen dreigen,drie stellen al weken geen woord met elkaar wisselen en de directie uit pure wanhoop over de ontstane situatie met zijn ontslagbrief loopt te wapperen.. Geloof me lieverd,Maxie zal het nooit vergeten.Het begon tijdens het avondeten.Zomaar uit het niks gooide Frits de knuppel in het hoenderhok met de opmerking dat het wat hem betrof de normaalste zaak ter wereld was wanneer niet alleen Robbie,maar mannen in het algemeen hun vertier buitenshuis zoeken,waarop echtgenote Greet ter plekke ontplofte en haar blijkbaar sinds jaren opgekropte vermoedens over manliefs bezoek aan de wallen de vrije loop liet.Lies,wat er toen gebeurde hou je niet voor mogelijk.Alle vrouwen,niet één uitgezonderd,openden het offensief tegen die arme Frits,waarop de mannen niet anders konden dan hem massaal steun betuigen en niemand weet meer wie er begonnen is,maar ineens vlogen de borden door de eetzaal en lanceerde Marie met haar rollator een onverwachte en zeer venijnige aanval op Dirk,die ternauwernood het vege lijf wist te redden,terwijl ze maar bleef schreeuwen dat hij een ouwe viezerik was die nooit met z’n handen van andere vrouwen af kon blijven en dat ze het nou helemaal zat was met ‘em. en dat ’ie zijn biezen kon pakken.

Liesje,kindje,wat is er?Huil je?’’

Inderdaad,de tranen liepen over mijn gezicht.Ome Max was volledig geslaagd in zijn missie mij wat op te vrolijken en toen ook hij dat begreep,stond hij op,keek eens langs de dramatisch verlaten stallen en gaf me een stevige afscheidsknuffel onder de woorden;

,,Wie had nou ooit kunnen denken dat een bejaardenhuis meer leven in de brouwerij te bieden heeft dan een markt.Dat was in Maxie z’n tijd toch echt wel even anders.’’Hij zei het niet,maar ik wist dat hij weer aan Willy moest denken.

 

Elizabeth

 

 

NIEUWE REGELS.

 

Amsterdam krijgt nieuwe marktregels en als mijn informatie juist is,zal door deze vernieuwing een zware last van mijn schouders worden genomen,waar ik vele lange jaren onder gebukt ben gegaan.

Het door mij zo verfoeide artikel,dat vergunninghouders zich niet langer dan15minuten van hun uitstalling mogen verwij­deren op straffe van een schorsing,wordteindelijk in een modern jasje gestoken.

Hoewel ik ervan overtuigd was,dat ik het in mijn werkende leven niet meer zou meemaken,zijn ambtenaren en bestuur­ders nu blijkbaar toch tot de conclusie gekomen,dat een dergelijke regel dermate verouderd is,dat een aanpassing noodzakelijk wordt geacht.

Een boodschap doen,een gang naar het postkantoor en meer van dit soort onvermijdelijke handelingen zal ik straks kunnen verrichten zonder daardoor volledig in de stress te raken.

Hoe vaak heb ik mij in winkels niet schuldig moeten maken aan verregaand onbeschoft gedrag wegens voordringen bij de kas­sa,met als enig doel mijn limiet van 15 minuten niet te over­schrijden. 

Nooit meer zal ik met een stopwatch in de hand richting post­kantoor hoeven snellen,om dan weer onverrichterzake terug te moeten keren.Het gevoel van machteloosheid,dat mij steeds weer bekroop,als ik reeds bij binnenkomst vast moest stellen dat er teveel wachtenden voor mij waren, zal straks voorgoed verleden tijd zijn.

En dan zoiets als het inloopspreekuur voor de markt.

Dit wordt eens per week gehouden tussen tien en elf uur 's ochtends en wel in een gebouw,dat is gelegen op 13 minu­ten afstand van mijn marktkraam.Uiteraard hebben zich in de loop der jaren situaties voorgedaan,waarbij de mening of het advies van onze marktbeheerder uitkomst had kunnen bieden,maar ook hier zorg­den de 15 minuten,die mij ter beschikking ston­den, voor een onoverkomelijke hindernis.

Eén keer heb ik een poging gewaagd hem telefonisch uit te leg­gen,dat het toch duidelijk moest zijn,dat mij de tijd ontbrak om een bezoek aan zijn spreek­uur te brengen.

Toen ik als antwoord kreeg,dat mijn probleem minimaal moest zijn als ik daar geen uurtje voor vrij wenste te maken,heb ik, totaal verbijsterd over zoveel onbenul,opgehangen.

Later bleek,dat hij pas drie maanden in functie was en toen begreep ik het beter.In zo'n kort tijdsbestek kon hij nog geen verstand van zaken hebben,daar zijn in Amsterdam immers jaren voor nodig.

En nu wordt er gemoderniseerd.

Alleen al het vooruitzicht,dat ik binnenkort volkomen ontspan­nen in het koffiehuis mijn lunch kan nuttigen zonder achteraf spijsverteringsproblemen te krijgen door te gehaast eten,doet mij verkeren in een staat van opperste gelukzaligheid.

Hoewel het spreekuur bezoeken vooralsnog een u­topie blijft,zal ik mij desondanks straks een vol­waardig lid van de heden­daagse maatschappij voelen,als mij als ondernemer wordt toege­staan mij 30 minuten van mijn bedrijf te verwijderen.

 

Geen 15,maar zegge en schrijve 30 hele minuten!

Elizabeth